فاتحان برودپیک از آغاز تا صعود

مجتبی جراهی

مجتبی جراهی اول خرداد 1365 به دنیا آمد. مجتبی با برادرش احمد که از راهنمایان معروف گردشگری کشور است از نوجوانی به کوه می رفت و خیلی زود به سنگنوردی و کوهنوردی فنی روی آورد. او بعد از دیپلم در رشته هنر ادامه تحصیل داد؛ اما همزمان با امدادرسانی در کوهستان و همین طور کار در ارتفاع آشنا شد و علاقه اصلی خود را در آنجا یافت. به همین خاطر کار در آتشنشانی را بهعنوان شغل اصلی انتخاب کرد. مجتبی در سال 1389 به عضویت باشگاه کوهنوردان آرش درآمد و در کنار کوهنوردان فنی و مجرب این گروه برنامه های شاخصی را اجرا کرد. برنامه هایی همچون صعود زمستانی دماوند از یال کل بزان، صعود یخچالهای کسری، شمال سبلان، سیوله دماوند و صعود دیواره علم کوه. مجتبی همچنین در برنامه های متعدد امداد و نجات در دماوند و دیگر قلل بلند ایران حضوری اساسی داشت و حتی در روزهای استراحت نیز درصورت بروز حادثه ای در کوهستان بهصورت داوطلبانه اقدام به کمکرسانی و همکاری می کرد. او همچنین در کنار کوهنوردی، غواصی را نیز فرا گرفته و عضو گروه ویژه جستوجو و نجات غواصی آتش نشانی شد.مجتبی در فروردین 1390 همراه با دیگر کوهنوردان تیم برودپیک باشگاه آرش در دوره آموزشی که دنیس اوروبکو، کوهنورد مشهور قزاق برای اعضای این تیم در قزاقستان گذاشته بود، شرکت کرد و در خرداد ماه همان سال، در دومین برنامه گشایش مسیر ایرانیان بر برودپیک حضور یافت. مجتبی در آن برنامه همراه با آیدین بزرگی و افشین سعدی توانستند 300 متر مسیر جدید در ارتفاع 7000 متری این کوه گشایش کنند. او در خرداد ماه 1392 نیز مجددا در سومین تلاش تیم باشگاه آرش بر برودپیک حضور یافت. عصر روز 25 تیرماه 1392، مجتبی در تماس تلفنی که با برادر و همنوردش احمد در تهران گرفت خبر صعود قله برودپیک را از مسیر جدید به جهان مخابره کرد و این آخرین باری بود که در این سوی جهان، صدای او شنیده می شد.

آیدین بزرگی

آیدین بزرگی در 22 فروردین ماه 1368 در محله نارمک تهران متولد شد. در 10 سالگی به ورزش کونگفوتوآ روی آورد و خیلی زود موفق به کسب کمربند خط (2) آتادو شد و این شاید نقطه ای بود که علاقه به ورزش در او شکل گرفت. او در 12 سالگی در رشته مایانا به مقام سوم دست یافت و در 16 سالگی هم کمربند سبز کونگفوتوآ را از آن خود کرد، اما اتفاق دیگری که در زندگی آیدین افتاد آشنایی او با حسن نجاریان کوهنورد نام آشنای کشورمان بود؛ نتیجه این آشنایی، صعود او به قله دماوند در سن 15 سالگی بود و با این صعود آیدین، با دنیای کوهنوردی آشنا شد.آیدین در بدو ورود به دانشگاه به انجمن کوهنوردی آنجا پیوست، اما خیلی زود سقف آن را برای رشد خود کوتاه دید و به باشگاه کوهنوردان آرش رفت و در آنجا عضو شد.آيدين دوران حرفه ای کوهنوردی خود را در آرش و در کنار باتجربهترین کوهنوردان ایران آغاز کرد. آیدین در سالهای نه چندان طولانی حضورش در آرش توانست تمامی یخچالهای معروف ایران، مسیرهای مختلفی در دیواره علمکوه و بیستون را به صورت گروهی یا انفرادی صعود کند. آیدین در زمستان 1391 نخستین پیمایش زمستانه خطالرأس پسنده کوه تا خراسان شمالی را با پویا کیوان به انجام رسانید، البته کوهنوردی حرفه ای هیچ وقت آیدین را به ادامه تحصیلاتش بی توجه نکرد و او توانست در امتحان کارشناسی ارشد در رشته اقتصاد موفق به کسب رتبه 11 کنکور سراسری شود. آیدین در سال 88، با وجود اینکه 19 سال بیشتر نداشت به برنامه گشایش مسیر ایران بر برودپیک پیوست و در آن برنامه قابلیتهای بالای خود را به سرپرستان نشان داد. به همین خاطر در 2 برنامه بعدی در سالهای 90 و 92 بهعنوان عضو اصلی صعود در برنامه جای گرفت.آیدین پس از صعود تاریخی برودپیک در روز 25 تیرماه 1392 و در روزهای بعد که دچار حادثه شدند و نتوانستند به پایین برگردند، مدام با کسانی که در تهران یا در منطقه سعی داشتند امدادی را سامان دهند در تماس بود و تاکید داشت بدون همنوردانش به پایین برنمی گردد. او آخرین بار در غروب روز 30 تیرماه با تلفن ماهواره ای که در دست داشت با کیومرث بابازاده در تهران تماس گرفت و با آرامشی بینظیر گفت که دارد به تنهایی برای فرود تلاش می کند، فرودی که هیچگاه به پایین منتهی نشد.

پویا کیوان

پویا کیوان در 4 مهر ماه 1368 در قائمشهر بهدنیا آمد. او دومین و فرزند کوچک تر خانواده بود. پویا کلاس اول را در دبستان ارشاد محمود آباد گذراند و برای سال دوم به همراه خانواده اش به تهران آمد. پویا در دوره راهنمایی با پدرش به کوه میرفت و در زمستان در شمشک و دیزین اسکی آموزش می دید.اولین کوهپیمایی مستقل پویا با دوستانش در هنرستان شروع شد. او بعد از قبولی دانشگاه به باشگاه کوهنوردی دماوند رفت و دورههای کوهنوردی را یکی بعد از دیگری گذراند. سال 90 پویا در اردوهای هیمالیانوردی هیات استان تهران پذیرفته شد و به صعود قله پاسوپیک در قراقوروم پاکستان رفت. صعودی که در آن به گفته سرپرستان، بیشتر بار فنی کار بر دوش پویا بود. او در دوران کوتاه کوهنوردی اش توانست برنامه های دشوار زمستانی را همچون پیمایش خط الراسهای دو برار، پسنده کوه به خراسان، یخچال سبلان و ... را اجرا کند.
او همچنین مسیرهای مختلفی را بر دیواره های علم کوه، فیروزکوه، سرسل سمنان، اخلمد مشهد، پلیس راه اصفهان و ... صعود کرد. پویا در بین دوستانش به آرامش و خوشرویی و صورتی همیشه خندان مشهور بود. حتی اگر بدترین اتفاقها هم می افتاد که دیگران عصبانی یا ناراحت می شدند او باز بی اختیار می خندید. به قول رامین شجاعی فقط زمانی می شد جدیت را در چهره پویا دید که داشت از مسیرهای کوهنوردی حرف می زد و بلافاصله بعد از حرفش دوباره آن خنده های بی پایانش بازمی گشت. پس از صعودی که در زمستان 1391 پویا و آیدین بر خط الراس پسنده کوه به خراسان داشتند، دوستی نزدیکی بین آن دو آغاز شد. چند هفته قبل از اعزام تیم برودپیک، همنوردان پویا در باشگاه کوهنوردی دماوند، به تجلیل از آن صعود شاخص یک حلقه طناب کوهنوردی به پویا و آیدین هدیه کردند؛ هدیه ای که قابل تقسیم نبود و کنایه ای بود از اینکه این دو استعداد برجسته کوهنوردی ایران نباید هیچگاه از هم جدا شوند؛ کنایه ای که دو ماه بعد در بلندای برودپیک به واقعیت پیوست!
منبع:دنیای اقتصاد

موضوعات مرتبط: بزرگان کوه وطبیعت
برچسبها: فاتحان برودپیک از آغاز تا صعود , آیدین بزرگی , پویا کیوان , و مجتبی جراحی